Tu i teraz Kultura Warto przeczytać Turystyka Sport Wiadomości samorządowe Kredą po tablicy Ogłoszenia niepełnoSPRAWNI org Pozostają w naszej pamięci Redakcja 
Ślązak – czyli kto?
Pytanie to stawiam w aspekcie dwóch informacji: pierwsza to wniosek o unieważnienie wyborów ze względu na niezarejestrowanie komitetu wyborczego „Narodowość śląska i insze Ślązoki”, reprezentowana przez (wiele lat zabrzanina) Andrzeja Rocznioka, druga to kolejna impreza „Ślązak roku 2010”.
Czy jest coś takiego jak „narodowość śląska”, osądzono już nawet w Strasburgu. Wyrok brzmiał - takiej narodowości nie ma. Nie ma co ukrywać, że mocno by skomplikowało wiele relacji uznanie tego „narodu”. Z drugiej strony „Ślązaków” wiąże jakieś lepiszcze. I to nie tylko Ślązaków z dziada pradziada, ale też tych w drugim czy trzecim pokoleniu. Dowodem właśnie coraz popularniejszy konkurs „Ślązak roku”, związany z używaniem śląskiej gwary.
Tegorocznym laureatem został Janusz Macoszek z Istebnej. Finał miał miejsce w DMiT w ubiegłą niedzielę. Honorowym „Ślązakiem” od niedzieli jest prof. Marian Zembala. Gratulujemy!
Od prawie ćwierć wieku gwara śląska przestała być czymś co degradowało. Podkreślanie swego pochodzenia ze Śląska nabiera coraz więcej pozytywów i to nie tylko w popularnych stereotypach: „rzetelnej pracy” czy „śląskiego porządku”.
Ślązak – czyli kto? Odpowiedź nie jest prosta, ba może wręcz niemożliwa bez napisania co najmniej jednotomowego dzieła.
Problem jest tym trudniejszy iż „śląskości” jest wiele. Inna jest „śląskość” w Istebnej, inna w Zabrzu, Wrocławiu, Raciborzu, Katowicach, Radzionkowie.
Tyle samo a może i więcej jest różnic gwarowych. Więc może nie warto kruszyć kopii by ustalać „narodowość”? Może ważniejsze jest kultywowanie śląskości jako przywiązania do „Małej Ojczyzny”, w wielu sprawach różniącej się a w innych wspólnej. Tym bardziej, że granice państw zanikają, znikają różnice ekonomiczne. Pozostaje kultywowanie kultury, sposobów życia, wzajemnych stosunków charakterystycznych dla mniejszych lub większych „Małych Ojczyzn”.
Dlatego informacja o „Ślązaku Roku” bardziej mnie cieszy niż sądowe walki o śląskość.
Czy jest coś takiego jak „narodowość śląska”, osądzono już nawet w Strasburgu. Wyrok brzmiał - takiej narodowości nie ma. Nie ma co ukrywać, że mocno by skomplikowało wiele relacji uznanie tego „narodu”. Z drugiej strony „Ślązaków” wiąże jakieś lepiszcze. I to nie tylko Ślązaków z dziada pradziada, ale też tych w drugim czy trzecim pokoleniu. Dowodem właśnie coraz popularniejszy konkurs „Ślązak roku”, związany z używaniem śląskiej gwary.
Tegorocznym laureatem został Janusz Macoszek z Istebnej. Finał miał miejsce w DMiT w ubiegłą niedzielę. Honorowym „Ślązakiem” od niedzieli jest prof. Marian Zembala. Gratulujemy!
Od prawie ćwierć wieku gwara śląska przestała być czymś co degradowało. Podkreślanie swego pochodzenia ze Śląska nabiera coraz więcej pozytywów i to nie tylko w popularnych stereotypach: „rzetelnej pracy” czy „śląskiego porządku”.
Ślązak – czyli kto? Odpowiedź nie jest prosta, ba może wręcz niemożliwa bez napisania co najmniej jednotomowego dzieła.
Problem jest tym trudniejszy iż „śląskości” jest wiele. Inna jest „śląskość” w Istebnej, inna w Zabrzu, Wrocławiu, Raciborzu, Katowicach, Radzionkowie.
Tyle samo a może i więcej jest różnic gwarowych. Więc może nie warto kruszyć kopii by ustalać „narodowość”? Może ważniejsze jest kultywowanie śląskości jako przywiązania do „Małej Ojczyzny”, w wielu sprawach różniącej się a w innych wspólnej. Tym bardziej, że granice państw zanikają, znikają różnice ekonomiczne. Pozostaje kultywowanie kultury, sposobów życia, wzajemnych stosunków charakterystycznych dla mniejszych lub większych „Małych Ojczyzn”.
Dlatego informacja o „Ślązaku Roku” bardziej mnie cieszy niż sądowe walki o śląskość.
Brygida Kaczmarczyk
